Tid til å vente?

Tidlegare stortingsrepresentant Marie Lovise Widnes meldte seg for kort tid attende ut or SV. Grunngjevinga er den etter kvart så velkjente: Det gjer vondt når SV stør norsk krigsdeltaking i Afghanistan; partiet frontar ikkje sentrale standpunkt; skuleringa er for dårleg og partikulturen vanskeleg å kjenne att.

Den som har vitja denne bloggen tidlegare, veit at eg er samd i mange av synspunkta til Widnes. Men diverre fører ikkje det at slike ting vert sagt til noko ordskifte å snakke om i partiet. Det kan på det næraste verke som om dei med sentrale posisjonar kroar seg og tenkjer at ”berre me heldt ut til me er ute or regjeringa skal me nok få teke offensive grep att”.

Og dét er slett ikkje dumt tenkt. At parti har attendegong i posisjon og så nyttar tida i opposisjon etterpå til å kome på beina att er slett ikkje eit ukjent fenomen.

Likevel trur eg dei som no har ei slik tilnærming forreknar seg. For det er slett ikkje tilfeldig kven som no gjer som Widnes, og takkar for seg. Og det er heller ikkje tilfeldig kven som vert verande. Og skal SV makte å komme opp or kneståande i næraste framtid vil det vere bruk for heile breidda i partiet. Difor trur eg det no er avgjerande med grep som sikrar at avskallinga ikkje heldt fram.